විසිවන සියවසේ මැද භාගයේදී නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ බෙංගාලයේ වේදිකාවල දැවැන්තම කාන්තා තාරකාවන් ලෙස වැජඹුණේ ඇත්ත වශයෙන්ම පිරිමි නළුවන්ය. ඔවුන් අතරින් ප්රමුඛතමයා වූයේ “චාපල් රාණි” (Chapal Rani) ලෙස වඩාත් ප්රසිද්ධ වූ චාපල් භාදුරි (Chapal Bhaduri) ය. ඔහු වරක් අතිවිශාල ජනකායක් ආකර්ෂණය කරගත්, සංචාරක නාට්ය සම්ප්රදායක් වූ ‘ජාත්රා’ (Jatra) කලාවේ අභිෂේක ලත් “රැජින” ලෙස සැලකෙනවා.පිරිමි නළුවන් විසින් කාන්තා චරිත නිරූපණය කිරීම යුරෝපයේ සිට ජපානය සහ චීනය දක්වා වූ ගෝලීය නාට්ය කලාවන්හි හුරුපුරුදු ලක්ෂණයක් වුවද, බෙංගාලයේ මෙම කලාව වඩාත් ප්රචලිත වූයේ ග්රාමීය, එළිමහන් සංගීත, මිථ්යා සහ නාට්යමය අංගවලින් පිරි ‘ජාත්රා’ කලාව හරහාය. එය ඇතැම් විට ප්රේක්ෂක ආකර්ෂණය අතින් සිනමාව පවා අභිබවා ගියද, ලැබුණු ප්රතිලාභ අතින් එතරම් පොහොසත් වූයේ නැත.ලේඛක සංදීප් රෝයි විසින් රචිත “Chapal Rani: The Last Queen of Bengal” නම් නවතම කෘතිය මඟින්, භාදුරිගේ ඉහළම ජනප්රියත්වයේ සිට පසුව ඔහු අමතක වී ගිය ආකාරය දක්වා වූ ජීවන ගමන අපූරුවට විග්රහ කර තිබෙනවා. එමඟින් ලිංගභේදය යනු හුදෙක් රඟපෑමක් පමණක් වූ අතීතයේ අභාවයට යමින් පවතින අපූර්ව කලා ලෝකයක ස්වභාවයද මැනවින් නිරූපණය
