ලොව පුරා ඉහළ යන ළමා අපචාර සහ ලිංගික අපරාධ පාලනය කිරීම සඳහා විවිධ රටවල් විසින් අනුගමනය කරනු ලබන ‘රසායනික නපුංසකකරණය’ (Chemical Castration) නමැති දඬුවම් ක්රමය ශ්රී ලංකාවට හඳුන්වා දීමේ හැකියාව පිළිබඳව මේ වන විට සමාජය තුළ පුළුල් කතිකාවතක් ගොඩනැගෙමින් පවතී.
මෙය ශල්යකර්මයක් නොවන අතර, ටෙස්ටොස්ටෙරෝන් (testosterone) වැනි හෝමෝන මට්ටම අඩු කරන ඖෂධ (ඉන්ජෙක්ෂන් හෝ පෙති ආකාරයෙන්) ලබා දීම මගින් ලිංගික උද්දීපනය සහ ආශාව පාලනය කිරීමක් සිදු කෙරේ. ඖෂධ ලබා දීම නතර කළහොත් බොහෝ අවස්ථාවලදී එහි බලපෑම ආපසු හැරවිය හැකිය.
දකුණු කොරියාව, පෝලන්තය, රුසියාව සහ එක්සත් ජනපදයේ ඇතැම් ප්රාන්තවල මෙම දඬුවම් ක්රමය විවිධ අයුරින් (අනිවාර්ය, ස්වේච්ඡා හෝ කොන්දේසි සහිතව) ක්රියාත්මක වේ. 2011 වසරේදී ළමා ලිංගික අපරාධකරුවන්ට මෙම දඬුවම නීතිගත කළ පළමු ආසියානු රට ලෙස දකුණු කොරියාව ඉතිහාසයට එක් විය. මේ වන විට ඉතාලිය ද මෙවැනි නීතියක් හඳුන්වා දීම පිළිබඳව සලකා බලමින් සිටී.
නීතිමය සහ මානව හිමිකම් විශේෂඥයන් පෙන්වා දෙන්නේ මෙම ක්රමය තවමත් සංවේදී සහ විවාදයට ලක්වූ මාතෘකාවක් බවයි. ශ්රී ලංකාව වැනි රටක මෙවැනි ක්රමයක් ක්රියාත්මක කිරීමේදී මතු විය හැකි ප්රධාන ගැටලු කිහිපයක්. මෙය පුද්ගලයෙකුගේ ශාරීරික අඛණ්ඩතාව උල්ලංඝනය කිරීමක් ලෙස මානව හිමිකම් සංවිධාන තර්ක කරයි.
දීර්ඝකාලීන වෛද්ය අධීක්ෂණය සහ නිරන්තර ඖෂධ සැපයුමක් පවත්වාගෙන යාම සඳහා බන්ධනාගාර පද්ධතියට සහ සෞඛ්ය අංශයට ඇති සූදානම ප්රමාණවත් නොවීම.බොහෝ විද්වතුන්ගේ මතය වන්නේ අපරාධකරුවන්ට පමණක් දඬුවම් දීම වෙනුවට, අපරාධ වැළැක්වීම (Prevention), නඩු කඩිනම් කිරීම සහ වින්දිතයන්ට යුක්තිය ඉටු වන පද්ධතියක් ශක්තිමත් කිරීම තුළින් වඩාත් තිරසාර ප්රතිඵල අත්කර ගත හැකි බවයි.
සමාජ ආරක්ෂණය සහ යුක්තිය ඉටු කිරීම වෙනුවෙන් මෙවැනි දඬුවම් ක්රම පිළිබඳව සාකච්ඡා කළ ද, ශ්රී ලංකාව තුළ මෙවැනි පියවරක් ගැනීමට පෙර වෛද්ය, නීතිමය සහ සමාජීය වශයෙන් පුළුල් අධ්යයනයක් සිදු කිරීම අත්යවශ්ය බව විශේෂඥ මතයයි.
