හිරගෙදරක් කිව්වම අපිට මතක් වෙන්නේ උස තාප්ප, කම්බි වැටවල්, සන්නද්ධ ආරක්ෂකයෝ සහ අඳුරු කාමර නේද? හැබැයි බොලිවියාවේ සැන් පෙඩ්රෝ (San Pedro) සිරකඳවුර මේ හැමදේටම වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වන අතර එය සිරගෙදරකට වඩා කුඩා “නගරයක්” බඳුය. මෙහි ඇති විශේෂම ලක්ෂණය වන්නේ සිරකරුවන්ට තමන්ගේ බිරිඳ සහ දරුවන් සමඟ ජීවත් වීමට අවසර ලැබීමයි. පිටත සමාජයේ ජීවත් වීම අනාරක්ෂිත නිසා හෝ ආර්ථික අපහසුතා නිසා බොහෝ දරුවන් සහ බිරිඳන් ස්වේච්ඡාවෙන්ම මෙම සිරගෙදර තුළ පදිංචි වී සිටිති.
සැන් පෙඩ්රෝ සිරගෙදර ඇතුළත කිසිදු සන්නද්ධ ආරක්ෂකයෙකු දකින්නට නොලැබෙන අතර එහි පාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම මෙහෙයවනු ලබන්නේ සිරකරුවන් විසින්ම පත් කරගත් කමිටුවක් මගිනි. පොලිස් නිලධාරීන් සිටින්නේ තාප්පයෙන් පිටත සහ ඇතුළු වන දොරටුවේ පමණි. තවත් පුදුම සහගත කරුණක් වන්නේ මෙහි සිර කුටි රජයෙන් නොමිලේ ලබා නොදීමයි. සිරකරුවන් තමන්ට අවශ්ය කාමරය මුදල් ගෙවා මිලදී ගත යුතු හෝ කුලියට ගත යුතු අතර ටයිල් කළ බිම සහ කේබල් ටීවී සහිත සුඛෝපභෝගී කාමර පවා එහි දක්නට ලැබේ.
මෙම සිරගෙදර තුළ කඩසාප්පු, අවන්හල් සහ කොණ්ඩා මෝස්තර සපයන ස්ථාන සහිත ස්වයංපෝෂිත ආර්ථිකයක් ක්රියාත්මක වේ. සිරකරුවන් විවිධ රැකියා කරමින් මුදල් උපයන අතර සමහරු කෑම පිසින අතර තවත් සමහරු හස්ත කර්මාන්තවල නිරත වෙති. රස්ටි යං (Rusty Young) නම් ලේඛකයා ලියූ “Marching Powder” පොත හරහා මේ සිරගෙදර ගැන ලෝකයම දැනගත් අතර ඔහු මාස කිහිපයක් මෙහි සිරකරුවෙකු ලෙස වෙස්වලාගෙන ජීවත් වෙමින් මෙම අමුතු අත්දැකීම් වාර්තා කළේය. වසර ගණනාවකට පෙර සංචාරකයින්ට මුදල් ගෙවා මේ සිරගෙදර නැරඹීමට අවස්ථාව ලැබුණද දැන් එය නිල වශයෙන් තහනම් කර තිබේ.
