ශ්රී ලංකාව මේ වන විට වේගයෙන් වර්ධනය වන වැඩිහිටි ජනගහනයක් සහිත රටක් බවට පත්වෙමින් තිබේ. එහෙත් එම ජනගහනයෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් දැඩි මානසික පීඩනයකට ලක්ව ඇති බව මෑතකදී අනාවරණය විය.
වැඩිහිටි මනෝවිද්යාව පිළිබඳ විශේෂඥ වෛද්ය මධුෂානි ඩයස් මහත්මිය පෙන්වා දෙන්නේ ශ්රී ලංකාවේ වැඩිහිටි ජනගහනයෙන් 30%කට පමණ විවිධ මානසික ගැටලු පවතින බවයි.
දැනුවත්භාවයේ අඩුව සහ මිථ්යා මත
වයස අවුරුදු 60 හෝ 65 ඉක්මවූ වැඩිහිටියන් අතර බහුලව දක්නට ලැබෙන අමතක වීම (Dementia) සහ විෂාදය (Depression) වැනි රෝගී තත්ත්වයන් පිළිබඳව සමාජයේ පවතින්නේ ඉතා අවම දැනුවත්භාවයකි.
බොහෝ පිරිස් මේවා සාමාන්ය මහලු වියේ ලක්ෂණ ලෙස සලකා නොසලකා හැරීමට හෝ විවිධ මිථ්යා මත පදනම්ව තීරණ ගැනීමට පෙළඹී සිටිති. මෙලෙස මානසික සෞඛ්යය නොසලකා හැරීම නිසා ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ ගුණාත්මකභාවය පිරිහී යනවා පමණක් නොව, එය විවිධ ශාරීරික සංකූලතාවන්ටද මඟ පාදයි.
තනිකම සහ හුදකලාව : නවතම සෞඛ්ය තර්ජනය
ලෝක සෞඛ්ය සංවිධානය පවා පිළිගෙන ඇති පරිදි, වර්තමානයේ තනිකම සහ හුදකලාව බරපතල සෞඛ්ය ගැටලුවක් බවට පත්ව ඇත. විශේෂයෙන්ම ශ්රී ලංකාවේ තරුණ ප්රජාව රැකියා සඳහා විදේශගත වීමත් සමඟ මෙරට වෙසෙන දෙමාපියන් හුදකලා වීමේ ප්රවණතාව ඉහළ ගොස් තිබේ. මෙයට පිළියමක් ලෙස වෛද්යවරිය යෝජනා කරන්නේ
විදේශගත දරුවන් නිරන්තරයෙන් වීඩියෝ හෝ දුරකථන ඇමතුම් මඟින් දෙමාපියන් සමඟ සම්බන්ධ වීම.
වැඩිහිටියන් හැකි සෑම විටම මිතුරන්, නෑදෑයන් ඇසුරු කිරීමට සහ ස්වේච්ඡා කටයුතුවල නිරත වීමට පෙළඹීම.
පවතින සේවාවන් සහ රජයේ වගකීම
මානසික සෞඛ්ය සේවා සම්බන්ධයෙන් අංගොඩ මානසික සෞඛ්ය විද්යායතනයේ 1999 වසරේ සිට විශේෂ ඒකකයක් ක්රියාත්මක වේ. මේ වන විට එහි නේවාසික වාට්ටුවලට අමතරව “දීඝායු” නමින් දිවා ප්රතිකාර මධ්යස්ථානයක් හරහා මනෝචිකිත්සක උපදෙස් ලබා දීම සිදු කෙරේ.
කෙසේ වෙතත්, තනිව ජීවත් වන වැඩිහිටියන් මුහුණ දෙන ආර්ථික සහ සමාජීය ගැටලු විසඳීමට මෙතෙක් විධිමත් ආරක්ෂණ ක්රමවේදයක් රට තුළ ස්ථාපිත වී නොමැත. රජය මැදිහත් වී වැඩිහිටියන්ගේ මානසික සෞඛ්ය නගාසිටුවීම සඳහා ජාතික මට්ටමේ වැඩපිළිවෙළක් සකස් කිරීම කාලීන අවශ්යතාවකි.
