ශ්රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයා සතු සමාව ලබාදීමේ බලය සම්බන්ධයෙන් යළිත් දැඩි සමාජ කතාබහක් මතුව තිබේ. ඊට ආසන්නතම හේතුවක් වී ඇත්තේ පූජ්ය ගලගොඩවත්තේ ඥානසාර හිමියන්ට හිටපු ජනාධිපති මෛත්රීපාල සිරිසේන මහතා ලබාදුන් ජනාධිපති සමාව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ඉවත් කිරීමයි.
හෝමාගම අධිකරණයේ පැවති ප්රගීත් එක්නැලිගොඩ නඩු විභාගයක් අතරතුර අධිකරණයට අපහාස වන අන්දමින් හැසිරීම සම්බන්ධයෙන් ඥානසාර හිමියන්ට වසර හයක සිරදඬුවමක් නියම කර තිබුණි.
එම අවස්ථාවේදී හිටපු ජනාධිපතිවරයා සඳහන් කර තිබුණේ 1978 ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවෙන් තමන්ට පැවරී ඇති බලතල අනුව එම සමාව ලබාදුන් බවයි. කෙසේ වෙතත්, එම සමාව ලබාදීමේ නීතිමය ක්රියාවලිය සම්බන්ධයෙන් නීතිවේදීන් අතරද විවිධ මත පළ විය.
මෙවැනි සිදුවීම් හේතුවෙන් වරදකරුවන්ට අධිකරණය මඟින් නියම කරන දඬුවම් ජනාධිපති සමාවක් හරහා වෙනස් කිරීම හෝ අවලංගු කිරීම සම්බන්ධයෙන් සමාජයේ විවිධ අදහස් පවතී.
ශ්රී ලංකා ඉතිහාසය තුළද ජනාධිපති සමාව ලබාදීම සම්බන්ධයෙන් දැඩි මතභේදයට තුඩුදුන් අවස්ථා කිහිපයක් වාර්තා වී තිබේ.
ඒ අතර ගෝනවල සුනිල්ට ලබාදුන් ජනාධිපති සමාව, රෝහණ විජේවීර ඇතුළු පිරිසට ලබාදුන් සමාව, සරත් ෆොන්සේකා මහතාට ලබාදුන් සමාව, ද්විත්ව ඝාතනයකට වරදකාරිනිය වූ මේරි ජුලියට් ප්රනාන්දුට ලබාදුන් සමාව සහ රෝයල් පාක් ඝාතන නඩුවේ වරදකරු වූ ජයමහට ලබාදුන් සමාව වැනි සිදුවීම් ඒ අතරට ඇතුළත් වේ.
මෙවැනි පසුබිමක ජනාධිපති සමාව ලබාදීමේ බලය නීතියේ සමානාත්මතාවය සහ යුක්තිය සුරක්ෂිත වන ආකාරයෙන් තවදුරටත් පවත්වාගෙන යා යුතුද, එසේත් නැතිනම් එම බලය සීමා කළ යුතුද යන්න පිළිබඳව යළිත් සංවාදයක් මතුව තිබේ.
විශේෂයෙන්ම අධිකරණ ක්රියාවලියකින් අනතුරුව වරදකරුවන්ට ලබාදෙන දඬුවම් වෙනත් බලයක් මගින් වෙනස් කිරීමේදී එහි විනිවිදභාවය සහ සාධාරණත්වය පිළිබඳව ප්රශ්න මතුවිය හැකිය.
ඒ අනුව, අනාගතයේදී ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධන හරහා ජනාධිපති සමාව ලබාදීමේ බලය සීමා කිරීම හෝ එහි ක්රියාපටිපාටිය වඩාත් පැහැදිලි කිරීම සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කළ යුතුද යන්න පිළිබඳවද සමාජයේ අවධානය යොමුව තිබේ.
