1999 වසරේ දෙසැම්බර් මාසයේදී වැනිසියුලාවේ වර්ගාස් වෙරළබඩ ප්රාන්තයට බලපෑ දරුණු ස්වභාවික විපත එරට ඉතිහාසයේ කළු පැල්ලමක් ලෙස සනිටුහන් වී තිබේ. දින ගණනාවක් පුරා ඇද හැළුණු මහ වැස්ස හේතුවෙන් ඇති වූ දැවැන්ත නායයෑම් සහ මඩ ප්රවාහයන් මිනිත්තු කිහිපයක් තුළ මුළු නගර සහ ජනාවාස දහස් ගණනක් සහමුලින්ම විනාශ කර දැමුවේය. මෙම බිහිසුණු ව්යසනයෙන් අහිමි වූ දහස් ගණනක ජීවිත අතරින් ලෝකයම කම්පනයට පත් කළ එක් සංවේදී පුවතක් වූයේ, මඩ තට්ටු අතර සිරවී සිටි තම දියණියන් දෙදෙනාගේ ජීවිත ආරක්ෂා කරමින් ඔවුන්ට ආවරණයක් වෙමින් පණ අතහැරී ගිය ආදරණීය පියෙකුගේ පුවතයි.
තම දරුවන් මඩෙහි සිරවී සිටින බව දැන සිටි එම පියා, මුදාගැනීමේ කණ්ඩායම් පැමිණි විට පවා තමාට වඩා දරුවන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. මඩෙහි සිරවී සිටි දරුවන් දෙදෙනා සිය දෑතින්ම තදින් අල්ලාගෙන සිටි ඔහු, තමන්ව මුදාගැනීමට ගත් සියලු උත්සාහයන් ප්රතික්ෂේප කරමින්, දරුවන් සමඟම මියයෑමට තීරණය කිරීම දෙමාපිය ප්රේමයේ උත්කෘෂ්ටම පරිත්යාගය ලෙස ලෝකයා හඳුනා ගත්හ. වර්ගාස් ඛේදවාචකය හුදෙක් භූගෝලීය විපතක් නොව, අසීමිත පිය සෙනෙහස සහ මිනිස් බැඳීම්වල ශක්තිය පිළිබඳව ඉතිහාසය විසින් ඉතිරි කළ ජීවමාන සාක්ෂියකි.
දශක දෙකකට අධික කාලයක් ගත වුවද, මෙම සිදුවීම අදටත් දෙමාපිය ආදරයේ ගැඹුර සහ පක්ෂපාතීත්වය පිළිබඳව සමාජයට සිහිපත් කරවන උදාර පූර්වාදර්ශයක් වී තිබේ. ව්යසනයන් හමුවේ පවා බිඳ නොවැටෙන පවුල් බැඳීම් සහ පරිත්යාගයේ අගය මෙම කතාව මගින් විදහා දක්වන අතර, එය අනාගත පරපුරට ද ජීවිතයේ සැබෑ වටිනාකම සහ මානව ගුණාංගයන්හි උත්තරීතරභාවය කියාපායි. මෙම සංවේදී කතාව වැනිසියුලාවේ පමණක් නොව, ලොව පුරා සෑම සංස්කෘතියකම මිනිසුන්ගේ හදවත් තුළ පිය සෙනෙහසේ සංකේතයක් ලෙස සදාකාලිකවම රැඳී පවතිනු ඇත.
