මහනුවර ඇසළ පෙරහැරේ අතීත සරල බව, මිනිස්කම සහ වත්මන් තාක්ෂණික යුගය අතර වෙනස පිළිබඳ අසූ හැවිරිදි කේ. ජී. එඩ්වින් මහතාගේ අත්දැකීම් ඇසුරින් මෙම ලිපිය අනාවරණය කරයි. අතීතයේ මිනිසුන් පන් පැදුරක් මත එකට හිඳිමින්, නන්නාඳුනන පිරිස් සමඟ බුලත් විටක් හුවමාරු කර ගනිමින් සහ බත් පත බෙදා හදා ගනිමින් දැඩි මනුස්සකමකින් කාලය ගත කළහ. මුළු වීදියම ආලෝකමත් වූයේ විදුලි බුබුළු වලින් නොව කොප්පරා පන්දම් එළියෙන් වන අතර, එම රන්වන් පැහැති එළියට නිලමේවරුන්ගේ ආභරණ සහ අලි ඇතුන්ගේ රන් ගෙත්තම් අපූරුවට බැබළුණි. වර්තමානයේ අලි ඇතුන්ගේ ශරීරයේ බැටරි සහ වයර් අල්ලා විදුලි බුබුළු වලින් සරසා තිබීම නිසා උන් දැඩි පීඩාවකට පත්වන නමුත්, අතීතයේ උන්ගේ ස්වාභාවික තේජස ඉස්මතු විය. කරඬුව වඩම්මන ඇතා ඈතින් එන විට පවා ජනතාව නැඟිට හිස් වැසුම් ගලවා, දෑත් එකතු කර සාදු නදින් මුළු වීදියම නිහඬ කරමින් දැඩි ආගමික භක්තියක් ප්රදර්ශනය කළහ. වත්මන් තරුණ පරම්පරාව සියල්ල ස්මාර්ට් තිරයෙන් දකින මුත්, අතීතයේ මිනිසුන් තමන්ගේම ඇස් දෙකෙන් පෙරහැර නරඹමින් ඒ අපූර්ව මතකයන් සදහටම හදවත් තුළ තැන්පත් කර ගත්හ.
