මවගේ අභාවයෙන් පසු පවුලේ වගකීම් සහ බාල සහෝදරයා රැකබලා ගැනීමේ බර කරට ගත් නව හැවිරිදි පාසල් සිසුවියක වන අස්මිතා තමාන්ග්ගේ සංවේදී පුවතක් මේ වන විට සමාජ මාධ්ය ඔස්සේ පුළුල් අවධානයකට ලක්ව තිබේ. පියාගේ දෛනික රැකියා කටයුතු හේතුවෙන් නිවසේ ආරක්ෂාව නොමැති තත්ත්වයක් තුළ, එකහමාරක් වයසැති සිය බාල සහෝදරයා දෑතින් ඔසවාගෙන පාසල් පැමිණීමට ඇයට සිදුවීම බරපතල සමාජ ගැටලුවක එක් පැතිකඩක් නිරූපණය කරයි. පාසල් ගුරුවරියකගේ විමසීම මත ඇය සිය පවුලේ දුෂ්කර පසුබිම සහ තමන් මුහුණ දෙන අභියෝග පිළිබඳව කඳුළු සලමින් හෙළිදරව් කිරීම, රටක අධ්යාපන පද්ධතියේ සහ සමාජ සුබසාධනයේ පවතින හිදැස් පිළිබඳව සැබෑ කම්පනයක් ඇති කර තිබේ.
මෙම සිදුවීම හුදෙක් පෞද්ගලික අරගලයක් ලෙස පමණක් නොව, ආර්ථික දුෂ්කරතා හේතුවෙන් අසරණ වන දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ රැකවරණය පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීමට රාජ්ය සහ සමාජ සංවිධාන පෙළඹවිය යුතු කරුණකි. දැඩි පෞද්ගලික පීඩනයක් මධ්යයේ වුවද, අධ්යාපනය අත්නොහැර ඉදිරියට යාමට අස්මිතා දක්වන අසාමාන්ය පරිණතභාවය සහ ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව ප්රශංසනීය වුවද, දරුවෙකුට එවැනි වගකීමක් පැටවීම සමාජ ව්යුහයේ බිඳ වැටීමක සංකේතයක් ලෙසද අර්ථ දැක්විය හැකිය. බොහෝ පාර්ශවයන් ඇයගේ අධිෂ්ඨානය අගය කරමින් ප්රතිචාර දක්වා ඇති අතර, මෙය දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ ඔවුන්ට ලැබිය යුතු ආරක්ෂාව පිළිබඳව ජාතික මට්ටමින් පුළුල් සංවාදයක් ඇති කළ යුතු මොහොතක් බව අවධාරණය වේ.
ඉදිරියේදී මෙම පවුලට අවශ්ය අත්යවශ්ය මූල්ය සහ සමාජීය සහයෝගය ලබාදීම සඳහා රජයේ සහ සමාජ සුබසාධන අංශවල ක්ෂණික අවධානය යොමු විය යුතුය. දරුවෙකුගේ අනාගතය අඳුරට නොගොස් රැකගැනීම වගකිවයුතු ආයතන සතු ප්රමුඛතම කාර්යභාරයක් වන අතර, අස්මිතා වැනි දරුවන්ට සිය අධ්යාපන කටයුතු කිසිදු බාධාවකින් තොරව කරගෙන යාමට අවශ්ය පරිසරය නිර්මාණය කර දීම සාමූහික සමාජ වගකීමකි. අස්මිතාගේ මෙම අරගලය තවත් දහස් ගණනක් දරුවන්ගේ අනාගතය සුරක්ෂිත කිරීමේ ආරම්භක ලක්ෂ්යයක් බවට පත් කර ගැනීම වර්තමාන සමාජය සතු සැබෑ අභියෝගයයි.
