2013 වසරේ ජූලි මස 29 වැනිදා සිය පෞද්ගලික අවශ්යතාවක් සඳහා රූපලාවණ්යාගාරයකට ගිය හිටපු පොලිස් පරීක්ෂක රොහාන් තුසිත කුමාරසිංහ මහතා, එදිනම බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන යාම මෙරට අපරාධ විමර්ශන ඉතිහාසයේ සංකීර්ණතම සිදුවීමක් ලෙස සටහන්ව තිබේ. ඔහු පැහැරගනු ලැබුවේ පොලිස් නිල ඇඳුමට සමාන ඇඳුමින් සැරසුණු පිරිසක් විසින් වන අතර, මෙම සිදුවීම පිටුපස තිබූ දේශපාලන සහ මුදල් බලයේ සෙවණැලි පිළිබඳව පසුව අනාවරණය වූ තොරතුරු මුළු මහත් රාජ්ය යාන්ත්රණයම කම්පනයට පත් කළේය. අතුරුදන්වීමේ නාටකය පිටුපස තම සැමියා රඟපෑවෙකු ලෙස පෙන්වීමට ඔහුගේ බිරිය උත්සාහ දැරුව ද, කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසය විසින් සිදු කළ විමර්ශනවලින් අනාවරණය වූයේ එම පැහැරගැනීම ම්ලේච්ඡ ඝාතනයක ආරම්භය බවයි.
සැලසුම් සහගතව සිදු කළ මෙම ඝාතනය, ව්යාපාරික කටයුතුවලදී හටගත් ගැටුම් සහ මූල්ය වංචා හෙළිදරව් වේ යැයි තිබූ බිය මත පදනම් වූවක් බව විමර්ශනවලදී තහවුරු විය. කටුක වූ දේශපාලන සහ සමාජීය මැදිහත්වීම් මධ්යයේ, කුලියට ගත් පිරිසක් විසින් තුසිත මහතා ඝාතනය කර කිතුල්ගල ප්රදේශයේදී කැලණි ගඟට දැමීමට තරම් මෙම අපරාධකරුවන් නිර්භීත වූහ. පසුව හමු වූ නාඳුනන මළ සිරුරක් හරහා සිදු කළ විද්යාත්මක පරීක්ෂණ සහ සැකකරුවන්ගේ පාපොච්චාරණවලින් මෙම අපරාධයේ බිහිසුණු බව ලොවට හෙළි වුවද, විත්තිකරුවන් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමේ ක්රියාවලිය වසර දහතුනක් ගතවී ඇතත් තවමත් අවසන් අදියරට පැමිණ නොමැති වීම නීතියේ ක්රියාකාරිත්වය පිළිබඳ ප්රශ්නාර්ථයක් මතු කරයි.
මෙම අතිශය සාහසික අපරාධය සිදු වී දශකයකට අධික කාලයක් ගතවී තිබියදීත්, සාක්ෂි කැඳවීම් පවා ප්රමාද වීම අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය ක්රියාවලියේ පවතින දුර්වලතා මනාව විදහා දක්වයි. අහිංසක පවුල්වල සාමාජිකයන්ට සහ මියගිය නිලධාරියාගේ පවුලේ අයට යුක්තිය ඉටු නොවී පවතින මෙම ප්රමාදය, අපරාධකරුවන් නීතියේ රැහැනින් ගැලවීමට දරන උත්සාහයන්ට රුකුලක් විය හැකි බව සමාජ ක්රියාකාරිකයෝ පෙන්වා දෙති. වසර 13ක කාලයක් පුරා ඇදී යන මෙම නඩුව, මෙරට නීතියේ ආධිපත්යය ආරක්ෂා කර ගැනීමට සහ මිනීමැරුම් වැනි බරපතල අපරාධ සඳහා යුක්තිය කඩිනමින් ඉටු කිරීමට ඇති හැකියාව පිළිබඳව සමාජය තුළ පවතින විශ්වාසය යළි ගොඩනැඟිය යුතු බවට බලවත් අනතුරු ඇඟවීමකි.
