ස්විට්සර්ලන්තය යනු ස්වභාවික ඛනිජ හෝ බොරතෙල් නොමැති, එහෙත් ලෝකයේ ධනවත්ම ආර්ථිකයක් හිමි රටකි. ඔරලෝසු, චොක්ලට්, ඖෂධ සහ නිරවද්‍ය යන්ත්‍රෝපකරණ නිෂ්පාදන මෙන්ම විශ්වාසනීයම බැංකු පද්ධතියක් මත පදනම් වූ ස්විට්සර්ලන්තය වටිනාකම් එකතු කිරීමේ විශිෂ්ට ආදර්ශයකි. ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ව, සශ්‍රීක පස, සාගර සම්පත්, වටිනා මැණික් සහ උගත් ශ්‍රම බලකායක් හිමි ශ්‍රී ලංකාව තවමත් ආර්ථික අර්බුද සමඟ රටක් ලෙස අරගල කරමින් සිටී. මෙම පසුබිම තුළ, ශ්‍රී ලංකාවට ස්විට්සර්ලන්තය මෙන් සම්පත් ධනයක් බවට පත්කර ගැනීම සඳහා අනුගමනය කළ හැකි ප්‍රධාන උපායමාර්ග කිහිපයක් පණ්ඩිත කීර්තිනන්ද මහතා ‘ඩේලි මිරර්’ පුවත්පතේ විශේෂ ලිපියක් මඟින් පෙන්වා දෙයි.
අමු තේ හෝ පොල් ලෙස අපනයනය කිරීම වෙනුවට සන්නාමගත, සැකසූ සහ ඇසුරුම් කරන ලද උසස් තත්ත්වයේ භාණ්ඩ ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොළට යැවීමෙන් අගය එකතු කිරීමේ ක්‍රමවේදය ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය. මීට අමතරව, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ කොන්දේසිවලට අනුකූලව මූල්‍ය විනය පවත්වා ගනිමින් ප්‍රතිපත්තිමය ස්ථාවරත්වය සහ ව්‍යාපාරික හිතකාමී පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. ස්විට්සර්ලන්තයේ ස්ථාවරත්වය අනුකරණය කිරීම සඳහා මහ බැංකුවේ ස්වාධීනත්වය සුරක්ෂිත කිරීම, පාර්ලිමේන්තුව විධායක බලයට එරෙහිව නියම පාලනයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ කුසලතා මත පදනම් වූ රාජ්‍ය සේවයක් ඇති කිරීම ද කළ යුතුය. එهمෙන්ම, ඉහළ සාක්ෂරතාවක් ඇති කාන්තා ශ්‍රම බලකාය ආර්ථිකයට දායක කරගැනීම සඳහා ළමා ආරක්ෂණ පහසුකම් සහ නම්‍යශීලී වැඩ ක්‍රම වැඩිදියුණු කළ යුතුය.
ස්විට්සර්ලන්තයේ සාර්ථකත්වය සාක්ෂි දරන්නේ ස්වාභාවික සම්පත් පමණක් සමෘද්ධියට ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පසුබෑමට මූලික හේතුව සම්පත් හෝ දක්ෂතා නැතිකම නොව, යහපාලනයේ දුර්වලතා සහ උපායමාර්ගික අගය නිර්මාණය කිරීමේ හිඟකමයි. එබැවින්, කෙටිකාලීන විසඳුම්වලින් ඔබ්බට ගොස් විනිවිදභාවය, කුසලතා පාලනය සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය රට තුළ තහවුරු කිරීමෙන් පමණක් ශ්‍රී ලංකාවට සැබෑ අගයක් එකතු කරගත හැකි බව පෙන්වා දී ඇත.
