පොලිස් වධහිංසාවන්ට ලක්වූ දිල්ෂාන් මධුසංඛ වෙනුවෙන් ශ්රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව විසින් ඓතිහාසික තීන්දුවක් ලබා දෙමින් ඔහුගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවී ඇති බව තහවුරු කළද, එම ජයග්රහණය සැමරීමටවත් ඔහුට ඉඩක් නොලැබීම ශෝකජනක කරුණකි. වසර ගණනාවක අතිදුෂ්කර නීතිමය සටනකින් පසු මෙම යුක්තිය ඉටු වෙද්දී, වින්දිතයන් ආරක්ෂා කිරීමට නීතියෙන් බැඳී සිටින ‘අපරාධයක වින්දිතයන් සහ සාක්ෂිකරුවන් ආරක්ෂා කිරීමේ ජාතික අධිකාරිය’ විසින්ම දිල්ෂාන්ට ලබාදී තිබූ ආරක්ෂාව ඉවත් කරන බවට තර්ජනය කිරීම බරපතල උත්ප්රාසයකි. 2024 වසරේ සිට දැඩි පොලිස් ආරක්ෂාව යටතේ නිවාස අඩස්සියට සමාන තත්ත්වයක පසුවන ඔහුට, තවදුරටත් රාජ්ය ආයතනවලින්ම සිදුවන නින්දා අපහාස සහ අසාධාරණයන් හේතුවෙන් ඔහුගේ මූලික මානව අයිතිවාසිකම් යළිත් වරක් ප්රශ්නගත වී තිබේ.
දිල්ෂාන්ගේ අභාග්යසම්පන්න අත්දැකීම් පෙළ ගැසෙන්නේ 2020 වසරේ සිදු වූ අසාධාරණ පොලිස් අත්අඩංගුවට ගැනීමකින් පසුවය. වැරදි පුද්ගලයකු ලෙස හඳුනාගෙන ඔහුට සිදු කළ අමානුෂික වධහිංසා හේතුවෙන් ශාරීරික මෙන්ම මානසික පීඩාවට පත් වූ දිල්ෂාන්ට තවමත් සාමාන්ය ජීවිතයක් ගත කිරීමට ඇති හැකියාව අහිමිවී ඇත්තේ, ඔහුව ආරක්ෂා කරන බව කියන පාර්ශ්වයන්ම එම අයිතිය ද නොසලකා හරින බැවිනි. අධිකරණ නියෝග පවා නොතකමින් ආරක්ෂක අංශ විසින් ප්රවාහන පහසුකම් හෝ නිසි ආරක්ෂාව ලබා නොදීම නිසා ඔහු ආර්ථික වශයෙන් ද අසරණ වී සිටී. රාජ්ය ආයතන තුළ පවතින මෙම වගකීම් විරහිතභාවය, වින්දිතයන් දඩයම් කිරීමක් වැනි හැඟීමක් ජනිත කරවන අතර, නීතියේ ආධිපත්යය පිළිබඳව මතු කරන්නේ බරපතල ප්රශ්නාර්ථයකි.
එළඹෙන ජුනි 26 වැනි දිනට යෙදෙන වධහිංසා තුරන් කිරීමේ දිනයට පෙර, දිල්ෂාන් මධුසංඛ මුහුණ දෙන මෙම අර්බුදකාරී තත්ත්වයට සැබෑ විසඳුමක් ලැබේද යන්න දැන් රටේම අවධානයට ලක්ව ඇත. මානව හිමිකම් කොමිසමේ තීන්දුව හුදෙක් කඩදාසියකට පමණක් සීමා නොවී, වින්දිතයාට ගෞරවාන්විතව සහ නිදහසේ ජීවත් වීමට අවශ්ය පරිසරය උදාකර දීම වගකිවයුතු අමාත්යාංශ සහ අධිකාරීන්ගේ වගකීමකි. වින්දිතයන් වධයක් ලෙස සලකන ආයතනික ව්යුහයක් වෙනුවට, ඔවුන්ගේ පීඩනය වටහාගත හැකි සහ නීතියේ රැකවරණය සැබැවින්ම ලබාදිය හැකි නව වැඩපිළිවෙළක අවශ්යතාව අද දිනට වඩාත් වැදගත්ය.
