ශ්රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ කතිරවේලි සහ තිරුක්කෝවිල් වැනි සුන්දර වෙරළ තීරයන් ආශ්රිතව ලෝකප්රකට රූටයිල් සහ ඉල්මනයිට් වැනි වටිනා බර ඛනිජ වැලි නිධි වාණිජමය ලෙස කැණීම් කිරීමට සැලසුම් කර තිබීමත් සමඟම ජාතික මට්ටමේ දැඩි කතාබහක් නිර්මාණය වී තිබේ. 1960 දශකයේ සිට රජයේ මැදිහත්වීමෙන් ක්රියාත්මක වූ මෙම කර්මාන්තය වෙත, සිවිල් යුද්ධයේ අවසාන සමයේ සිට පෞද්ගලික සමාගම් ද ක්රියාකාරී ලෙස පිවිසීමත් සමඟ රටට ඩොලර් බිලියනයක පමණ දැවැන්ත විදේශ විනිමයක් ගෙන එන ප්රධාන පෙළේ අපනයන සම්පතක් බවට පත්වීමේ හැකියාව මෙයින් පෙන්නුම් කර ඇත.
කෙසේ වෙතත්, මෙම ආර්ථික අපේක්ෂාවන් පිටුපස ප්රදේශයේ ස්වභාවික පරිසර පද්ධතිය සහ සාමාන්ය ජනතාවගේ දෛනික ජීවිතය අතිශයින් අර්බුදයට ලක් කරන බරපතල තත්ත්වයක් මතුව තිබේ. යෝජිත ව්යාපෘති ක්රියාත්මක වන ප්රදේශවල ජනතාව ප්රකාශ කරන පරිදි, වෙරළ ඛාදනය යනු අනාගතයේ සිදුවිය හැකි විය හැකි වියුක්ත අවදානමක් නොව, ඔවුන් මේ වන විටත් ප්රායෝගිකව දිනපතා මුහුණ දෙමින් සිටින තියුණු ජීිවන ගැටලුවකි. අනාගත සංවර්ධන ඉලක්ක සහ පවතින පාරිසරික යථාර්ථය අතර පවතින මෙම ගැටුම හරහා සංචාරක ආකර්ෂණය දිනූ නැගෙනහිර වෙරළ තීරයේ අනාගත ස්ථාවරත්වය පිළිබඳව සාධාරණ බියක් මතුව තිබේ.
මෙම තත්ත්වය හමුවේ අදාළ බලධාරීන් සහ බලපත්ර අපේක්ෂිත පෞද්ගලික සමාගම් විසින් ඉදිරි කාලයේදී ගනු ලබන ආයතනික හා මෙහෙයුම් තීරණ රටේ ආර්ථික සංවර්ධනයට මෙන්ම වෙරළබඩ පරිසරයේ ආරක්ෂාවට එකසේ බලපානු ඇත. ඛනිජ වැලි අපනයනයෙන් ලැබෙන ආර්ථික ප්රතිලාභ ජාතික මට්ටමින් අත්යවශ්ය වුවද, ප්රදේශවාසීන්ගේ ජීිවනෝපාය සහ වෙරළ තීරයේ අඛණ්ඩතාව සුරක්ෂිත කිරීම සඳහා විද්යාත්මක හා විනිවිදභාවයකින් යුත් පාරිසරික තිරසර ක්රමවේදයක් ක්රියාත්මක කිරීම අත්යවශ්ය වන බව පරිසරවේදීහු අවධාරණය කරති.
