ලෝකයේ විවිධ ආගමික විශ්වාසයන් තුළ මිනිස් සිරුරට දරාගත නොහැකි තරම් දැඩි ස්වයං වද හිංසා පමුණුවා ගනිමින් දෙවියන් උදෙසා කරන පුදුමාකාර කැපකිරීම් පිළිබඳ වාර්තා වේ. ඉන් විශේෂිතම කණ්ඩායමක් ලෙස හින්දු ආගමික ‘ඛරේශ්වරී’ (Khareshwaris) සාධුවරුන් හඳුන්වා දිය හැකිය. ඔවුන් සිය ආගමික ඉලක්කයන් සහ භක්තිය වෙනුවෙන් තමන්ගේ ශරීරය මෙහෙයවන ආකාරය වෛද්ය විද්යාත්මකව පවා විස්මයට කරුණකි.”හිටගෙන සිටින බාබා” (Standing Babas) ලෙස ප්රසිද්ධ දුලාල් ගිරි මහරාජ්, පසුගිය දශකයකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ වාඩි වී හෝ නිදාගෙන නොමැත. ශිව දෙවියන් උදෙසා ව්රතයක් සමාදන් වෙමින් ඔහු දිවා රෑ දෙකේම හිටගෙන සිටින අතර, රාත්රියට නිදාගන්නේද විශේෂ ආධාරකයක එල්ලෙමිනි. දීර්ඝ කාලීන ස්ථාවර ඉරියව්ව නිසා ඔහුගේ පාද දරුණු ලෙස ඉදිමී, තුවාල වී කළු පැහැ ගැන්වී ඇතත්, ඔහු පවසන්නේ තමන්ට දේව දර්ශනය ලැබෙන තෙක් මෙම ව්රතය අත්නොහරින බවයි.තවත් සුවිශේෂී චරිතයක් වන්නේ අමර් ಭಾರති ය. 1970 දශකයේ සාමාන්ය බැංකු ලිපිකරුවෙකු ලෙස පවුල් ජීවිතයක් ගත කළ ඔහු, 1973 දී සියල්ල අත්හැර දමා දකුණු අත අහසට ඔසවා තැබීය. එතැන් සිට අද දක්වා වසර 50කට අධික කාලයක් ඔහු එම අත පහතට දමා නොමැත. අද වන විට එම අතේ මාංශ පේශි සම්පූර්ණයෙන්ම ක්ෂය වී, ලේ ගමනාගමනය නතර වී, වියළි ලී කැබැල්ලක් මෙන් ගල් ගැසී පවතී. ඔහුගේ අතේ නියපොතු සර්පිලාකාර ලෙස දිගු වී ඇත්තේ ඔහුගේ නොසැලෙන කැපකිරීමේ සලකුණක් ලෙසිනි.සාමාන්ය බුද්ධියට සහ වෛද්ය විද්යාවට අනුව මෙම ක්රියාවන් ශරීරයට මාරාන්තික අන්තරායන් ගෙන දෙන්නකි. කෙසේ වෙතත්, ඉන්දියානු සාධු සංස්කෘතිය තුළ මෙම තපස් ක්රම හඳුන්වන්නේ භෞතික ලෝකයේ ආශාවන් පාලනය කරමින්, මනස සහ ශරීරය දේව භක්තිය උදෙසා උත්තරීතර තලයකට ගෙන යාමක් ලෙසයි.මිනිසෙකුගේ අදහසක් හෝ විශ්වාසයක් වෙනුවෙන් තමන්ගේ මුළු ශරීරයම කැප කිරීමට තරම් ඔහු සතු වන ඒ නොසැලෙන අධිෂ්ඨානය ලෝකයේ අදටත් පවතින ගැඹුරුම අභිරහසක් ලෙස සැලකිය හැකිය.
