පාකිස්තානයේ පැවති තුන්කොන් තරගාවලියේදී ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම අත්වින්ද පරාජයන් සහ ක්‍රීඩකයන්ගේ අස්ථාවර තරග රටාවත් සමඟ, ප්‍රධාන පුහුණුකරු ගැරී කර්ස්ටන්ගේ උපක්‍රමික තීරණ සහ ක්‍රීඩක තේරීම් පිළිබඳව තියුණු විවේචනාත්මක සංවාදයක් නිර්මාණය වී තිබේ. ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රීඩකයන් නැවත කණ්ඩායමට කැඳවීම සහ තීරණාත්මක මොහොතලදී ඔවුන් අතින් සිදුවන උපායමාර්ගික වැරදි හමුවේ පුහුණුකාරීත්වයේ අපේක්ෂා භංගත්වය ප්‍රකාශයට පත්වීම, කණ්ඩායමේ අභ්‍යන්තර පාලනය සහ ඉදිරි ගමන පිළිබඳව නැවත සමාලෝචනය කිරීමේ අවශ්‍යතාව මතු කර ඇත.
ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් අත්දැකීම්වලට මුල්තැන දෙමින් දික්වැල්ල සහ දසුන් ශානක වැනි ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රීඩකයන් කණ්ඩායමට එක්කර ගැනීමට පුහුණුකරු කටයුතු කළද, දේශීය ක්‍රිකට් ව්‍යුහය තුළ පවතින ගැඹුරු මනෝවිද්‍යාත්මක හා විනයානුකූල ගැටලු විසඳීමකින් තොරව අපේක්ෂිත සාර්ථකත්වය කරා ළඟාවීම අභියෝගයක් වී තිබේ. තේරීම් කමිටුව සහ පුහුණුකරු අතර පවතින එකඟතාව යහපත් ප්‍රවණතාවයක් වුවද, තරග ජයග්‍රහණ ලබාගැනීමට නම් ක්‍රීඩකයන්ගේ තනි තනි චරිත ලක්ෂණ සහ මානසික ඒකාග්‍රතාව පිළිබඳව පූර්ව අධ්‍යයනයක් සිදුකිරීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණක් ලෙස ක්‍රිකට් විචාරකයෝ පෙන්වා දෙති.
ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සංස්කෘතියේ සහ සමස්ත පද්ධතියේ ප්‍රමිතීන් උසස් කිරීමට දරන උත්සාහය අගය කළ යුතු වුවද, නිවැරදි ක්‍රීඩකයන් හඳුනාගෙන ඔවුන්ට සහාය නොදක්වන්නේ නම් පුහුණුකරුගේ සැලසුම් පවා අසාර්ථක වීමේ බරපතළ අවදානමක් පවතී. ඉදිරියේදී පැවැත්වෙන ප්‍රධාන ජාත්‍යන්තර තරගාවලි ඉලක්ක කරගනිමින්, වගකීම් විරහිත ක්‍රීඩා රටාවන් බැහැර කරමින් සහ නිවැරදි ක්‍රීඩකයන් තෝරාගනිමින් කණ්ඩායමේ ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාවලිය වඩාත් තදින් ක්‍රියාත්මක කිරීමට පාලනාධිකාරිය පියවර ගනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.
