මිනිස් මනස කිසිදු කාර්යයක නිරත නොවී පවතින අවස්ථාවලදී එය අතීතයේ අමිහිරි මතකයන් සහ ජීවිතයේ අසාර්ථක අවස්ථාවන් කරා නිරායාසයෙන්ම ඇදී යන බව පූජ්ය පඤ්ඤාකර හිමියෝ පෙන්වා දෙති. මෙලෙස මනස නිදහසේ තැබූ විට එක් නරක සිතුවිල්ලකට පසු තවත් එකක් වශයෙන් සෘණාත්මක සිතුවිලි දාමයක් ගොඩනැගෙන අතර, එමගින් පුද්ගලයා දැඩි මානසික පීඩාවකට සහ දුකකට පත් කරනු ලබයි. මෙම මානසික පීඩනයෙන් මිදීමට නම් මනසට නිදහසේ සෘණාත්මක දෙසට හැරීමට ඉඩ නොදී, එය නිරන්තරයෙන්ම කිසියම් සාධනීය හෝ ප්රයෝජනවත් කාර්යයක නිරත කරවීම අත්යවශ්ය බව උන්වහන්සේ වැඩිදුරටත් අවධාරණය කරති.
