2026 වසරේ වත්මන් තත්ත්වය අනුව, රුසියාව සහ යුක්රේනය අතර පවතින යුද්ධය උපායමාර්ගික වශයෙන් රුසියාව පරාජයට පත්වෙමින් පවතින බව ජාත්යන්තර විශ්ලේෂණ මගින් පෙන්වා දෙයි. යුක්රේනය දශක ගණනාවකට පසු වඩාත් ශක්තිමත් රාජ්යයක් ලෙස නැගී සිටියද, දෙරටම මේ වන විට දැඩි අභියෝග රැසකට මුහුණ දෙමින් සිටී.
රුසියානු හමුදාවන්ගේ ඉදිරි ගමන මේ වන විට බොහෝ දුරට අඩාල වී ඇති අතර, ඇතැම් පෙරමුණු වලින් ඔවුන් සුළු වශයෙන් පසුබැසීමට ද ලක්ව ඇත. 2022 වසරේදී යුක්රේනයේ භූමි ප්රමාණයෙන් තුනෙන් එකක් අත්පත් කර ගැනීමට රුසියාව සමත් වුවද, වර්තමානයේ ඔවුන්ගේ පාලනය යටතේ පවතින්නේ සමස්ත භූමියෙන් සියයට 19ක් පමණි.
නව සෙබළුන් බඳවා ගැනීමේ දැඩි අර්බුදයකට රුසියාව මුහුණ දී සිටී. අනිවාර්ය හමුදා සේවයක් ප්රකාශයට පත් කිරීම ව්ලැඩිමීර් පුටින්ගේ ජනප්රියත්වයට දැඩි තර්ජනයක් විය හැකි බැවින් එම තීරණය ගැනීමට රුසියානු පාලනය මැලි වෙයි. භූදේශපාලනිකව ද රුසියාව පරාජයට පත්ව ඇති අතර, යුරෝපය සමඟ පැවති සියලු සබඳතා බිඳවැටීම සහ චීනය කෙරෙහි ආර්ථික වශයෙන් දැඩිව යැපෙන රාජ්යයක් බවට පත්වීම එහි ප්රතිඵලයයි.
යුක්රේනය මුහුණ දෙන අභියෝග
යුක්රේනය ස්වාධිපත්යය රැකගැනීමේ අරගලයේදී විශාල ජයග්රහණ ලබා තිබුණ ද, අභ්යන්තර අර්බුද ගණනාවක ගිලී සිටී. හමුදා සේවයෙන් පලාගිය සෙබළුන්ගේ සංඛ්යාව 200,000කට ආසන්න වීම සහ නව බඳවා ගැනීම්වලින් සැලකිය යුතු පිරිසක් කෙටි කලකින් හමුදාව හැර යාම බරපතළ තත්ත්වයකි.
එයටත් වඩා බරපතළ ඛේදවාචකය වන්නේ ජනගහන පරිහානියයි. 2021 වසරේ මිලියන 41ක්ව පැවති ජනගහනය මේ වන විට මිලියන 29 දක්වා පහත වැටී ඇත. රට හැර ගිය මිලියන 10කට අධික ජනගහනයෙන් නැවත පැමිණෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන්නේ සියයට 30ක් පමණි. මෙය යුද්ධයෙන් පසු රට නැවත ගොඩනැගීමේ ක්රියාවලියට මාරාන්තික පහරක් වනු ඇත.
යුක්රේනය සිය ඩ්රෝන සහ මිසයිල නිෂ්පාදන කර්මාන්තය හරහා නේටෝ සාමාජිකත්වය නොමැතිව වුවද සටන් කිරීමට ඉගෙන ගෙන ඇත. යුරෝපා සංගමයේ සාමාජිකත්වය ලැබීම රුසියානු අධිරාජ්යවාදී බලපෑමෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදීමට ඔවුන්ට ලැබෙන කදිම අවස්ථාවයි. කෙසේ වෙතත්, මෙම ගැටුම ඉදිරියේදී අඩු තීව්රතාවයකින් යුත් ඩ්රෝන සහ මනෝවිද්යාත්මක යුද්ධයක් ලෙස දිගුකාලීනව පැවතීමේ ඉහළ අවදානමක් පවතී.
