කොළඹ පිටකොටුව යනු ශ්රී ලංකාවේ වාණිජ හදවතයි. එහි වීදි දිගේ ඇවිද යන ඕනෑම අයෙකුට පෙනෙන පොදු දසුනක් වන්නේ සෑම වෙළඳසැලකම පාහේ හිමිකාරිත්වය සහ මෙහෙයවීම පිරිමින් සතු වීමයි. කාන්තා ආභරණ, සාරි හෝ මනාලියන්ගේ ඇඳුම් අලෙවි කරන ස්ථානවල පවා කවුන්ටරය පිටුපස සිටින්නේ පිරිමින්ය. ශ්රී ලංකාවේ ජනගහනයෙන් 52% ක් කාන්තාවන් වුවද, ව්යවසායකත්ව ක්ෂේත්රය තුළ ඔවුන්ගේ නියෝජනය ඉතා අවම මට්ටමක පැවතීම බරපතළ ආර්ථික හා සමාජීය ගැටලුවකි. ගෝලීය ව්යවසායකත්ව නිරීක්ෂණ වාර්තාවලට අනුව, පිරිමින්ගේ ව්යවසායකත්ව සහභාගීත්වය 14.7% ක් වන විට කාන්තාවන් සඳහා එය 8.2% ක් තරම් අඩු අගයක් ගනී.
මෙම අසමතුලිතතාවයට හේතුව කාන්තාවන්ගේ බුද්ධිය හෝ හැකියාව පිළිබඳ ප්රශ්නයක් නොවේ. ඒ වෙනුවට, පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ සමාජය විසින් කාන්තාවන්ගේ මානසිකත්වය හැඩගස්වා ඇති ආකාරය මෙයට බලපායි. කුඩා කල සිටම ගැහැණු ළමයෙකුගේ ප්රධාන වගකීම “ගෘහණියක්” වීම බව සමාජගත කර ඇති අතර, පවුල, පාසල සහ විශ්ව විද්යාලය තුළ පවා සාර්ථකත්වය මනිනු ලබන්නේ නිවසක් කළමනාකරණය කිරීමේ හැකියාව මතය. පිරිමින්ට මෙන් මූල්ය ස්වාධීනත්වය කාන්තාවන්ට අත්යවශ්ය දෙයක් ලෙස ඉගැන්වීමට සමාජය උනන්දු නොවීම හේතුවෙන්, නායකත්වය සහ හිමිකාරිත්වය පිළිබඳ අදහස් ඔවුන් තුළින් ඈත් වී ඇත.
මෙම දීර්ඝකාලීන සමාජ කොන්දේසිකරණය හේතුවෙන් කාන්තාවන් තුළ “ඉම්පෝස්ටර් සින්ඩ්රෝමය” (Imposter Syndrome) නම් මානසික තත්ත්වය වර්ධනය වේ. එනම්, තමන් සතුව කුසලතා සහ සම්පත් තිබුණද, තමන් සාර්ථකත්වයට සුදුසු නැති බව හැඟීම සහ අසාර්ථකත්වය පිළිබඳ පවතින නිරන්තර බියයි. මේ නිසා බොහෝ දක්ෂ කාන්තාවන් ව්යාපාර ලෝකයට පිවිසීමට මැලි වන අතර, ඔවුන්ගේ හැකියාවන්ගෙන් උපරිම ඵල ලැබීමට රටට නොහැකි වී තිබේ. 52% ක් වූ ජනගහනයෙන් නිසි ඵල නොගැනීම යනු රටේ ආර්ථික වර්ධනය හීන වීමකි.
තිරසාර ආර්ථික වර්ධනයක් කරා යෑමට නම්, කාන්තාවන් සඳහා මූල්ය ප්රවේශය පහසු කිරීම මෙන්ම ඔවුන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය ගොඩනැගීමේ වැඩසටහන් ක්රියාත්මක කිරීම අත්යවශ්ය වේ. පිටකොටුව හරහා ඇවිද යන තරුණ ගැහැණු ළමයෙකුට තමන් පාරිභෝගිකයෙකු ලෙස නොව, අනාගත වෙළඳසැල් හිමිකරුවෙකු ලෙස දැකිය හැකි වන පරිදි සමාජ මානසිකත්වය වෙනස් විය යුතුය. භාවිතයට නොගත් මෙම මානව සම්පත නිවැරදිව මෙහෙයවීමෙන් පමණක් ශ්රී ලංකාවට සමෘද්ධිමත් අනාගතයක් ගොඩනගා ගත හැකිය.
