රජය විසින් ඉන්ධන ආනයනය සඳහා වැය වූ අධික පිරිවැය වාහන ආනයන සීමා කිරීම සාධාරණීකරණය කිරීමට යොදාගන්නා මොහොතක, එම ප්රකාශයන්හි පදනම සහ සැබෑ දත්ත අතර පවතින පරස්පරතාවය පිළිබඳව දේශපාලන කරළියේ බරපතල විවේචනයක් මතු වී තිබේ. ඉකුත් අප්රේල් මාසයේදී ඉන්ධන සඳහා වැය වූ අතිවිශාල ඩොලර් මිලියන 550ක මුදල හුදෙක් පාරිභෝගික අවශ්යතාවයක් නොව, පාලන තන්ත්රයේ වැරදි කළමනාකරණය සහ උපායමාර්ගික දුර්වලතා හේතුවෙන් ජනනය වූවක් බවට චෝදනා එල්ල වේ.
ප්රමිතියෙන් තොර ගල් අඟුරු ආනයනය හේතුවෙන් ලක්විජය බලාගාරයේ විදුලි උත්පාදන ධාරිතාව සියයට 25කින් පමණ පහත වැටී ඇති අතර එම හිස්තැන පිරවීමට අධික පිරිවැයක් සහිත ඩීසල් භාවිත කිරීමට සිදු වී ඇත. ලෝක වෙළෙඳපොළේ සාමාන්ය මිල ඉක්මවමින් බැරලයකට ඩොලර් 286ක් වැනි වාර්තාගත ඉහළ මිලක් ගෙවීමට සිදු වීම පිටුපස අයථා ගනුදෙනු පවතින බවට තොරතුරු අනාවරණය වේ. රක්ෂණ හෝ නැව් ගාස්තු ඉහළ යාමක් මෙයට බලනොපෑ පසුබිමක, මෙවැනි අධි මිලක් ගෙවීම හරහා රටේ විදේශ විනිමය සංචිත අත්තනෝමතික ලෙස ක්ෂය වී ගොස් තිබේ.
භාණ්ඩාගාරය මගින් පිරිවැය දරන බව පවසමින් ජනතාව මත බර නොපටවන බවට රජය ප්රකාශ කළද, අවසානයේදී එය වැය වන්නේ මහජන බදු මුදල් බැවින් එහි සැබෑ පීඩාව විඳින්නේ සාමාන්ය පුරවැසියාමය. ආර්ථික අර්බුදයට අමතරව, විධායකය විසින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට සහ නීතියේ ආධිපත්යයට සිදු කරන මැදිහත්වීම් පිළිබඳව ද ජාත්යන්තර අවධානය යොමු කිරීමට මේ වන විටත් කටයුතු සම්පාදනය වෙමින් පවතී. ඒ අනුව, ආයතනික පද්ධතිය දේශපාලනීකරණය වීම සහ ජනතාවගේ දේපළ අවභාවිතය වැළැක්වීම උදෙසා වගකීම් සහගත පාලනයක් ඉදිරි කාලසීමාව තුළ තීරණාත්මක වනු ඇත.
