කනගසුන්දරී අම්මාගේ කතාව කියන්නේ හුදෙක් හිසට සෙවණක් ලැබීමේ සිදුවීමකට වඩා බොහෝ එහා ගිය එකක්. අද ඉඳන් ඇයට හිසට සෙවණ දෙන නිවසක් මෙන්ම ඒ තුළ ජීවත් වෙන්න අවශ්ය සියලුම බඩු භාණ්ඩ ලැබී තිබෙනවා. හැබැයි ඒ ද්රව්යමය දේවල් හැම එකකටම වඩා ඇගේ හදවත සතුටින් පුරවාලුවේ “මේ මගේ ගෙදර… මේ තියෙන්නේ මගේ නමට තියෙන ලිපිනය” කියලා අභිමානයෙන් ලෝකෙටම කියන්න ලැබුණු අවස්ථාවයි.
ලෝකයේ බොහෝ දෙනෙකුට ඉතාම සරල දෙයක් ලෙස පෙනෙන තමන්ගේම නමට ලියැවුණු ලිපිනයක් නොමැතිකම නිසා කොපමණ පිරිසක් මූලික සුබසාධන හා සමාජ පිළිගැනීමෙන් ඈත්ව දුක් විඳිනවාද යන්න මේ සිදුවීම අපට නැවත මතක් කර දෙනවා. කාලයක් තිස්සේ හිතේ පමණක් හිරවී තිබුණු ඒ ලොකුම සිහිනය, අද ඇගේ නමටම ලියැවුණු නිල ලිපිනයක් එක්ක සැබෑවක් වී ඇත. අදින් පස්සේ කනගසුන්දරී අම්මාගේ නම සඳහන් ලියුම් ඒ ලිපිනය හොයාගෙන එන අතර, ඒ සමඟම ජීවිතේ ඉතිරි කාලය සැනසිල්ලේ ගත කිරීමට අලුත්ම බලාපොරොත්තු ඇගේ ජීවිතයට එකතු වී තිබේ.
ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන “මේ මගේ තැන” කියලා කියන අහිංසක මවකගේ සැනසිලිදායක හුස්ම තරම් උතුම් වටිනාකමක් මේ මුළු ලෝකයේම තවත් තියෙන්න පුළුවන්ද? මනුෂ්යත්වය කියන්නේ තවත් කෙනෙකුට අනුකම්පා කරන එකට වඩා, ඔවුන්ගේ ගෞරවය සහ අනන්යතාවය සුරක්ෂිත කරලා නැගී සිටින්න අත්වැලක් වෙන එකයි. එකමුතුකමත්, කරුණාවත් එකතු වුණු තැන ඕනෑම අඳුරු ජීවිතයකට සැබෑ ආලෝකයක් ගෙනෙන්න අපිට පුළුවන්.
