වසර 2013දී දියතලාව ප්රදේශයේදී අට හැවිරිදි මලිති සත්සරණි දැරිය අමානුෂික ලෙස ඝාතනයට ලක්වීම මෙරට සමාජය කම්පනයට පත් කළ සිදුවීමක් වූ අතර, එම ඛේදවාචකයේ මූලාරම්භය සම්බන්ධයෙන් මේ වන විටත් බරපතල සමාජ සංවාදයක් ගොඩනැගී තිබේ. දැරියගේ මව්පියන්ගේ සමීපතම හිතවතෙකු ලෙස පෙනී සිටිමින්, මත්ද්රව්ය සහ විකෘති කාම ආශාවන්ගෙන් වියරු වැටී සිටි පුද්ගලයෙකු අතින් මේ අහිංසක දැරියට අකාලයේ දිවි පිදීමට සිදුවීම, දරුවන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය වෙනුවෙන් පවුල් ඒකකයක් තුළ තිබිය යුතු අවධානය සහ වගකීම කෙතරම් බිඳ වැටී තිබේද යන්න පිළිබඳ කම්පිත සාක්ෂියකි. දැරියව අපරාධකරුට භාරදීමට මව ගත් තීරණය සහ එම අවස්ථාවේ පැවති සැක සහිත පසුබිම, නීතිය සහ යුක්තිය පසඳලීමේදී පවා සලකා බැලිය යුතු අතිශය තීරණාත්මක සාධකයක් බවට පත්ව ඇත.
මෙම අපරාධය සම්බන්ධයෙන් අධිකරණය හමුවේ වරදකරු වූ සැකකරුට වසර 50ක සිර දඬුවමක් නියම වූවද, එය දරුවෙකුගේ ජීවිතයක් උදුරා ගත් සාහසික ක්රියාවකට ලැබුණු සාධාරණ දඬුවමක් දැයි සමාජය තුළ ප්රබල ප්රශ්න කිරීමක් පවතී. පොලිසිය විසින් මෙම තීන්දුවට එරෙහිව අභියාචනයක් ගොනු කර ඇත්තේ ද නීතියේ පරම සාධාරණත්වය සහ දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ වැදගත්කම අවධාරණය කරමිනි. දරුවෙකුගේ ආරක්ෂාව පසෙකලා බේබදුකමට සහ විකෘති මානසිකත්වයකට ඇබ්බැහි වූ අයෙකුට දියණියක භාරදීම මගින් මවක සතු මූලිකම වගකීම පැහැර හැරීම මෙහි ඇති වඩාත්ම කම්පිත අංශයයි.
අනාගතයේ මෙවැනි ඛේදවාචකයන් වැළැක්වීම සඳහා නීතිමය රාමුව පමණක් නොව, දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පවුල් ඒකක තුළ තිබිය යුතු දැනුවත්භාවය සහ වගකීම සහතික කිරීම අත්යවශ්ය වේ. දරුවන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය පිළිබඳ වගකීම කිසිදු කොන්දේසියක් මත තෙවන පාර්ශවයකට පැවරිය නොහැකි අතර, සමාජයේ පවතින විකෘති මානසිකත්වයන් හඳුනා ගැනීමට සහ ඒවාට එරෙහිව කඩිනමින් මැදිහත් වීමට දෙමව්පියන් සහ ප්රජාව වඩාත් විමසිලිමත් විය යුතුය. මෙම සිදුවීම හුදෙක් නීතිමය නඩුවකට පමණක් සීමා නොවී, ඉදිරි පරපුරේ ජීවිත සුරක්ෂිත කිරීම සඳහා වන සමාජ දේශපාලනික සහ අධ්යාපනික වැඩපිළිවෙලක අවශ්යතාවය නැවත නැවතත් පසක් කරනු ලබයි.
