ශ්රී ලංකාවේ වර්තමානයේ දැඩි කතාබහට ලක්ව ඇති ළමා මන්දපෝෂණ තත්ත්වය යනු හුදෙක් සෞඛ්යමය හෝ වෛද්ය ක්ෂේත්රයට පමණක් සීමා වූ ගැටලුවක් නොව, 2021 සිට 2024 දක්වා මෙරට පැවති දැඩි ආර්ථික කඩා වැටීමේ සෘජු සමුච්චිත ප්රතිඵලයක් බව නවතම පුවත් විග්රහයන් පෙන්වා දෙයි. විදේශ විනිමය හිඟය, උද්ධමනය, බදු ප්රතිසංස්කරණ සහ මිල සංශෝධන හමුවේ පවුල්වල ආදායම් මාර්ග බිඳවැටීම නිසා ජනතාවගේ ආහාර සුරක්ෂිතතාව බරපතළ ලෙස අඩාළ වී තිබේ.
දත්තවලට අනුව, 2010 සිට 2021 දක්වා මෙරට ළමා පෝෂණ දර්ශකයන්හි පැවති දශකයක ප්රගතිය, ආර්ථික අර්බුදයත් සමඟ වසර කිහිපයකින් ආපසු හැරී ඇත. විශේෂයෙන්ම මෙරට දරුවන්ගේ බර අඩුවීමේ ප්රතිශතය 2021 වසරේ පැවති 12.2% සිට 2024 වසර වන විට 17.0% දක්වා ශීඝ්රයෙන් ඉහළ ගොස් තිබේ. දරුවෙකුගේ ආහාර පිඟාන තීරණය වන්නේ වෙළෙඳපොළ මිල, වැටුප් සහ රාජ්ය ප්රතිපත්ති මත බැවින්, මෙය වර්තමාන පාලන කාලයට පමණක් සීමා කර දේශපාලනීකරණය නොකළ යුතු බව විචාරකයෝ පවසති.
බ්රසීලයේ ‘Bolsa Família’ වැඩසටහන, බංග්ලාදේශය සහ නේපාලය වැනි ජාත්යන්තර අත්දැකීම් පෙන්වා දෙන්නේ පෝෂණය සෞඛ්ය අමාත්යාංශයෙන් ඔබ්බට ගිය සමස්ත රාජ්යයේම දේශපාලනික වගකීමක් විය යුතු බවයි. මාක්ස්වාදී චින්තක අන්තෝනියෝ ග්රාම්ස්චිගේ (Antonio Gramsci) සංකල්පයන්ට අනුව, මන්දපෝෂණය තුරන් කිරීමට සහනාධාර පමණක් ප්රමාණවත් නොවන අතර, දරුවන්ගේ පෝෂණය යනු රාජ්යයේ සහ සමාජයේ සාමූහික වගකීමක් සහ අයිතිවාසිකමක් ලෙස පිළිගන්නා ‘නව පෝෂණ හෙජමනියක්’ (සමාජ ආකල්පමය වෙනසක්) රට තුළ ගොඩනැඟිය යුතුය.
වත්මන් රජය පාසල් ආහාර වැඩසටහන් පුළුල් කිරීම, ගර්භිණී මවුවරුන් සඳහා විශේෂ පෝෂණ ව්යාපෘති සහ ‘ප්රජා ශක්ති’ වැනි වැඩසටහන් හරහා පෝෂණය පිළිබඳ නව සාමූහික සංස්කෘතියක් ගොඩනැඟීමට උත්සාහ කරමින් සිටියි. ළමා මන්දපෝෂණය ජය ගැනීම යනු හුදෙක් ආහාර බෙදාදීමක් නොව, සමාජය තම අනාගත මානව ප්රාග්ධනය පිළිබඳ සිතන ආකාරය වෙනස් කිරීමේ දැවැන්ත සංස්කෘතික හා දේශපාලන ව්යාපෘතියක් බව ලිපිය මඟින් වැඩිදුරටත් අවධාරණය කරයි.
