අනාගත අභ්‍යවකාශ ගවේෂණ මෙහෙයුම් සහ ස්ථිර චන්ද්‍ර කඳවුරු සඳහා අඛණ්ඩ බලශක්ති සැපයුමක් ලබා ගැනීමේ අරමුණින්, සඳ මත න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක ඉදිකිරීම සඳහා එක්සත් ජනපදය, චීනය සහ රුසියාව අතර දැඩි භූ-දේශපාලනික තරඟයක් හටගෙන තිබේ. සූර්ය බලශක්තියට පමණක් රඳා පැවතීම දුෂ්කර වන සති දෙකකට වඩා වැඩි කාලයක් පවතින දිගු චන්ද්‍ර රාත්‍රීන් හමුවේ උපකරණ ක්‍රියාත්මකව තබා ගැනීමට සහ අනාගත ජනාවාස කලාපවලට විදුලිය සැපයීම සඳහා මෙම නව තාක්ෂණික සංවර්ධනය අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් බවට පත්ව ඇත. මේ යටතේ නාසා ආයතනය 2030 දෙසැම්බර් වන විට චන්ද්‍රයාගේ දකුණු ධ්‍රැවය අසල න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරකයක් දියත් කිරීමට සැකසුම් කරන අතර, රුසියාව සහ චීනය ඒකාබද්ධව 2036 වන විට ‘සෙලීනා’ නම් ඒකාබද්ධ ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට මේ වන විටත් කටයුතු කරමින් සිටී.
මෙම ව්‍යාපෘති පිටුපස විද්‍යාත්මක අරමුණු පැවතියද, එයින් මතු වී ඇති ආරක්ෂක ගැටළු සහ භූ-දේශපාලනික අර්බුද ඉතා බරපතළ ස්වභාවයක් ගෙන තිබේ. රොකට් දියත් කිරීමේ අසාර්ථකත්වයන් හේතුවෙන් සිදුවිය හැකි විකිරණශීලී ද්‍රව්‍ය පැතිරීමේ අවදානම මෙන්ම, චන්ද්‍ර කඳවුරු අවට ප්‍රදේශවලට ප්‍රවේශය සීමා කිරීම මඟින් 1967 අභ්‍යවකාශ ගිවිසුමේ සඳහන් අභ්‍යවකාශයට නිදහස් ප්‍රවේශය පිළිබඳ මූලධර්ම උල්ලංඝනය වන බවට අභ්‍යවකාශ නීති විශේෂඥයෝ දැඩි කනස්සල්ල පළ කරති. විශේෂයෙන්ම චීනය සහ රුසියාව විසින් ස්ථාපනය කිරීමට අපේක්ෂිත න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක මඟින් සඳ මත සීමිත ආරක්ෂක කලාප නිර්මාණය වීම ඇමරිකානු ගගනගාමීන්ගේ සහ රෝවර් යානාවල නිදහස් හැසිරීමට බාධාවක් වනු ඇති බවට මතුව ඇති බිය, අභ්‍යවකාශ බලය තහවුරු කර ගැනීමේ නව සීතල යුද්ධයක ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරයි.
අනාගතයේදී මෙම යෝජිත ව්‍යාපෘති සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක කළහොත් එය චන්ද්‍ර සම්පත් මතක් කරමින් ගෝලීය බලවතුන් අතර බලය බෙදා ගැනීමේ සමස්ත සමීකරණය මුළුමනින්ම වෙනස් කරනු ඇත. තාක්ෂණික අභියෝග සහ ආරක්ෂක අවදානම් මධ්‍යයේ වුවද, රටවල් තම කාලරේඛා වේගවත් කර තිබීමෙන් පැහැදිලි වන්නේ සඳ යනු හුදෙක් විද්‍යාත්මක ගවේෂණ කලාපයක් පමණක් නොව, අනාගත ලෝක බලය තීරණය වන ප්‍රධාන භූ-දේශපාලනික රණබිමක් බවට පත්ව ඇති බවයි.
