විරේන් සහ රනිත්මාගේ ඔලිම්පික් වරම් දිනා ගැනීම ක්රීඩාංගණ තුළ සැමරුම් මැවුවද, තිරය පිටුපස ඇත්තේ අතිශය කටුක යථාර්ථයකි. පසුගිය වසර හතක කාලය තුළ ශ්රී ලංකා බැඩ්මින්ටන් පාලන තන්ත්රය ක්රියාත්මක වූ ආකාරය පිළිබඳව මේ වන විට බරපතළ ප්රශ්න මතුව තිබේ. විශේෂයෙන්ම, වසර හතකට පෙර ශ්රී ලංකාව සතුව ලෝක ශ්රේණිගත කිරීම්වල 40 වැනි සහ 70 වැනි ස්ථානවල සිටි ක්රීඩකයන් සිටියදී, අද වන විටත් අපට ලෝකයේ පළමු 50 දෙනා අතරටවත් ක්රීඩකයෙකු ගෙන ඒමට නොහැකි වී ඇත්තේ ඇයිද යන්න විශාල ගැටලුවකි.
පසුගිය වසර හතක කාලය තුළ නිවැරදි සැලසුම් තිබුණා නම්, අද වන විට අපට ලෝක මට්ටමේ දැවැන්ත පදක්කම් දිනාගත හැකි ක්රීඩකයන් කිහිප දෙනෙක්ම සිටිය යුතුව තිබුණි. එහෙත් සිදුව ඇත්තේ කුමක්ද? දක්ෂතා තිබියදීත්, ක්රමවත් පුහුණු වැඩසටහන් හෝ ලෝක මට්ටමේ තරග අත්දැකීම් ලබා දීමට පරිපාලනය අසමත් වීම නිසා අපේ ක්රීඩකයන්ගේ ගමන අතරමග නතර වී ඇත. සැබෑ දක්ෂතා ඇති ක්රීඩකයන්ට වඩා පරිපාලනයේ හිතවතුන්ට සහ වරප්රසාද ලබන අයට මුල්තැන ලැබීම මෙම අසාර්ථකත්වයට ප්රධාන හේතුව වී ඇති බව බොහෝ දෙනාගේ අදහසයි.
බැඩ්මින්ටන් සංගමයේ පරිපාලනය හුදෙක් උත්සව පැවැත්වීමට හෝ විදේශ සංචාර සඳහා නියෝජිතයන් යැවීමට පමණක් සීමා වී ඇත. ක්රීඩකයන්ගේ දක්ෂතා වැඩි දියුණු කිරීමේ විද්යාත්මක ක්රමවේදවලට වඩා ඔවුන් උනන්දු වූයේ කණ්ඩායම් දේශපාලනයට සහ අභ්යන්තර ගැටුම්වලටය. වසර හතක් යනු ක්රීඩකයෙකුගේ හොඳම කාලයයි. එම කාලය තුළ ලෝක ශ්රේණිගත කිරීම්වල ඉහළටම යා යුතුව තිබූ අපේ ක්රීඩකයන්, අද වන විටත් එකම තැන පල්වෙමින් සිටින්නේ මෙම පරිපාලන අසාර්ථකත්වය නිසාවෙනි.
2032 ඔලිම්පික් ඉලක්කය කරා යාමට නම්, පළමුවෙන්ම කළ යුත්තේ මෙම අසාර්ථක වූ පරිපාලනය මුලිනුපුටා දමා, වෘත්තීය මට්ටමේ පුහුණුකරුවන් සහ සැලසුම්කරුවන්ගෙන් සමන්විත පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීමයි. ක්රීඩකයන්ගේ දක්ෂතාව සහ ශ්රමය සූරාකන පාලනයක් වෙනුවට, ඔවුන්ට ලෝකය ජයගත හැකි මාර්ගය සකසා දෙන පරිපාලනයක් අපට අවශ්ය වේ.
අතීතයේ තිබූ දක්ෂතාවන් පවා ඉදිරියට ගෙන යාමට නොහැකි වූ පාලනයක් යටතේ, තවදුරටත් බැඩ්මින්ටන් අනාගතය පාවා දෙන්නේද? පදක්කමක් දිනා ගැනීමේ සැබෑ සිහිනය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට අද වන විට අප සූදානම්ද?
