වසර ගණනාවක් පුරා ඇදී යන දරුණු ගැටුම් හේතුවෙන් සුඩානයේ දහස් ගණනක් විශ්වවිද්යාල සිසුන්ගේ අධ්යාපන සිහින අතරමග ඇනහිට තිබේ. සිය රටින් පලාගොස් විදෙස් රටවල සරණාගත කඳවුරුවල දිවි ගෙවන මෙම තරුණ පරම්පරාව, යුද්ධයෙන් අහිමි වූ තම අනාගතය යළි ගොඩනගා ගැනීමට දැඩි අරගලයක නිරත වෙයි.
මධ්යම අප්රිකානු ජනරජයේ ‘කෝර්සි’ (Korsi) සරණාගත කඳවුරේ වෙසෙන 20 හැවිරිදි ඖෂධවේදී සිසුවියක වන ඉස්ලාම් ඉබ්රාහිම්, සිය පියා යුද්ධයේදී අහිමි වීමෙන් පසු මව සහ සොහොයුරියන් සමඟ එරටට පලා ආවාය. අද ඇය සිය අධ්යාපනය අතහැර, තම වෛද්ය දැනුම උපයෝගී කරගනිමින් කඳවුරට පැමිණෙන අනෙකුත් කාන්තාවන්ට සහ දැරියන්ට උපකාර කරයි. එහෙත්, සිය පවුලේ අය ඇයව යළි සුඩානයට ගෙන්වා ගැනීමට උත්සාහ දැරීමත්, බලහත්කාරයෙන් විවාහ කර දීමේ අවදානමක් පැවතීමත් ඇයගේ ජීවිතයට තර්ජනයක් වී තිබේ.
යුද්ධය හේතුවෙන් සුඩානයේ අධ්යාපන ක්ෂේත්රය තුළ දැඩි පරතරයක් නිර්මාණය වී ඇත. දාර්ශනික සිසුන්, නීති සිසුන් සහ ඉංජිනේරු විද්යා සිසුන් ඇතුළු දහස් ගණනක් තරුණ තරුණියන්ගේ අධ්යාපනය වසර තුනකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඇනහිට තිබේ. විශේෂයෙන්ම රාජ්ය නොවන හමුදා (RSF) පාලනය යටතේ පවතින දාර්ෆූර් (Darfur) වැනි ප්රදේශවල සිසුන්ට විභාග සඳහා පෙනී සිටීමටවත් අවස්ථාවක් නොමැත.
සංක්රමණිකයන් ලෙස මධ්යම අප්රිකානු ජනරජයේ බැංගුයි (Bangui) විශ්වවිද්යාලයට ඇතුළත් වීමට සමත් වූ සුළු පිරිසක් සිටියද, ඔවුන්ට ද තවත් බාධක රැසකට මුහුණ දීමට සිදුව ඇත. තමන් මීට පෙර අරාබි බසින් අධ්යාපනය ලබා තිබියදී, මේ වන විට ප්රංශ බසින් ඉගෙන ගැනීමට සිදුවීම ඔවුන්ගේ අධ්යාපන ගමන තවදුරටත් මන්දගාමී කර තිබේ. තම පියා සහ සැමියා යුද්ධයේදී අහිමි වූ ඉන්ටිසාර් එල්-සාඩික් වැනි ශිෂ්යාවන් පවා, තම දරුවන් සරණාගත කඳවුරුවල තනිකර දමා අධ්යාපනය ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරන්නේ යුද්ධයෙන් අහිමි වූ තම අනාගතය යළි ගොඩනගා ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙනි.
යුද්ධය නිසා තම නිවස, ආදරණීයයන් සහ මුළු ජීවිතයම අහිමි වී ඇති බව පවසන මෙම සිසුන්, තමන් “සුඩානයේ අහිමි වූ පරම්පරාව” ලෙස හඳුන්වා ගනී. කෙසේ වෙතත්, අතිශය දුෂ්කරතා මධ්යයේ වුවද, අධ්යාපනය යනු ඔවුන්ගේ ප්රතිරෝධයේ සංකේතය සහ බිඳී ගිය ජීවිත ගොඩනැගීමේ එකම මාර්ගය බවට පත්ව තිබේ.
