සති තුනක කාලයක් පුරා ක්රියාත්මක නොවූ සටන් විරාමයකින් පසුව, දකුණු ලෙබනනයේ අවතැන්ව සිටි පවුල් බහුතරයක් සිය නිවෙස් බලා පැමිණ ඇති අතර, මේ වන විට ප්රහාර යළි උත්සන්න වුවද ඔවුන් ඉන් ඉවත් වීම ප්රතික්ෂේප කරමින් සිටිති. මාස දෙකක කාලයක් පුරා පාසල් අධ්යාපනය ඇනහිට, අන්තර්ජාල පහසුකම් හෝ කිසිදු සහන ජාලයක සහය නොමැතිව වුවද ඔවුන් එහි රැඳී සිටීම විශේෂත්වයකි.
අඛණ්ඩව සිදුවන අවතැන්වීම් හමුවේ ජනතාව ආරක්ෂාවට වඩා තමන් සතු එකම වස්තුව වන නිවෙස් ආරක්ෂා කර ගැනීමට මුල්තැන දී ඇති බව පෙනේ. යුදමය තත්ත්වය දරුණු වුවද, නැවත නැවතත් පලායාම වෙනුවට සිය උපන් බිමෙහිම රැඳී සිටීම ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය වී ඇති අතර, මෙය කලාපීය මානුෂීය අර්බුදය තවදුරටත් සංකීර්ණ කිරීමට හේතු වී ඇත.
