පෘථිවිය සිය අක්ෂය වටා කැරකෙන වේගයෙහි පෙර නොවූ විරූ මන්දගාමී වීමක් සිදුවෙමින් පවතින බව නාසා ආයතනයේ නවතම පර්යේෂණ දත්ත මගින් තහවුරු කර ඇති අතර එය අපේක්ෂා කළාට වඩා බරපතල ප්රතිවිපාක රැසක පෙරනිමිත්තක් වී තිබේ. අප ගෙවන දිනක කාලසීමාව මිලි තත්පර හෝ මයික්රෝ තත්පර වැනි ඉතා කුඩා ඒකකවලින් වෙනස් වීමක් ලෙස මෙය සටහන් වුවද, ගෝලීය සන්නිවේදන ජාල සහ ජී.පී.එස්. නාවික පද්ධති වැනි තීරණාත්මක තාක්ෂණික පද්ධතීන් පවත්වාගෙන යාමේදී මෙම සූක්ෂ්ම වෙනස්වීම් දැනටමත් දැඩි අභියෝග එල්ල කරමින් පවතී. අතීතයේ සිටම සඳුගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය නිසා ස්වභාවිකව පෘථිවි භ්රමණය මන්දගාමී වුවත්, වර්තමානයේ මානව ක්රියාකාරකම් විසින් එම සමතුලිතතාවය බිඳ දමමින් පෘථිවියේ ස්කන්ධ ව්යාප්තිය පවා වෙනස් කර ඇති බව විද්යාඥයෝ පෙන්වා දෙති.
විශේෂයෙන්ම දේශගුණික විපර්යාස හේතුවෙන් ග්ලැසියර දියවීම, භූගත ජල සංචිත ශීඝ්රයෙන් ක්ෂය වීම සහ සාගර මට්ටම ඉහළ යාම නිසා පෘථිවියේ බර බෙදී යන ආකාරය උඩුයටිකුරු වී ඇති අතර එමගින් පමණක් සෑම සියවසකටම අමතර මිලි තත්පර 1.33ක කාලයකින් දිනක දිග වැඩි වන බව අනාවරණය වී ඇත. හරිතාගාර වායු විමෝචනය මෙම මට්ටමින්ම පැවතුණහොත් මෙම සියවස අවසානය වන විට දේශගුණික බලපෑමෙන් සිදුවන දිනක කාලය වැඩි වීම සඳුගේ බලපෑම පවා අභිබවා යාමට නියමිත බව විද්යාත්මක ආකෘති මගින් අනතුරු අඟවයි. මීට අමතරව චීනයේ ‘ත්රී ගෝර්ජස්’ වැනි දැවැන්ත වේලි නිර්මාණය කර අතිවිශාල ජල ප්රමාණයක් රඳවා තබා ගැනීම හරහා පෘථිවියේ අක්ෂය සුළු වශයෙන් ඇල වීමටත් දිනක දිග මයික්රෝ තත්පර 0.06කින් වැඩි වීමටත් මිනිසා විසින්ම මග පාදා තිබේ.
කෙසේ වෙතත්, 2004 වසරේ ඉන්දියන් සාගරයේ ඇති වූ ප්රබල භූමිකම්පාව වැනි මහා පරිමාණ ස්වභාවික සිදුවීම් මගින් පෘථිවියේ දිනක කාලය මයික්රෝ තත්පර 2.68කින් කෙටි කිරීමට සමත් වූ අවස්ථා ද පවතින බව විද්යාඥයෝ පෙන්වා දෙති. දිනක කාලය පැය 25ක් දක්වා දීර්ඝ වීමට තවත් වසර මිලියන 200ක පමණ දීර්ඝ කාලයක් ගතවනු ඇතැයි ගණන් බලා තිබුණද, පවතින දේශගුණික අර්බුදය හමුවේ අප නොදැනුවත්වම සිදුවන මෙම කාල විචලනය අපේ තාක්ෂණික ලෝකයේ නිරවද්යතාවය දැඩි අනතුරකට ලක් කර තිබේ. ස්වභාවධර්මයේ රිද්මය වෙනස් කිරීමට මිනිසා දරන උත්සාහය අවසානයේ පෘථිවියේ භ්රමණය පවා පාලනය කරන මට්ටමට පැමිණීම සැබවින්ම බියකරු යථාර්ථයකි.
