2009 මැයි මාසයේදී ,දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය යුධමය වශයෙන් පරාජය කිරීම, නවීන ආසියාවේ සිදු වූ ලේ වැකිම ගැටුමකට තිත තැබීය. දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් පැවති ප්රචණ්ඩත්වය හේතුවෙන් දහස් සංඛ්යාත පිරිසක් මිය ගිය අතර, දිවයින පුරා ප්රජාවන් විස්ථාපනය වූ අතර ශ්රී ලංකා පරම්පරා ගණනාවක් මත එය සලකුණු තැබීය.
බොහෝ දෙනෙකුට යුද්ධයේ අවසානය, සාමය යළි උදාවීමක් විය. තවත් පිරිසකට, එය ගැඹුරු ශෝකයක් සහ විසඳ නොගත් ගැටලු සමඟ බැඳී පවතී. මෙම යථාර්ථයන් දෙකම පවතී. එහෙත් වසර දහසකට පසු, ශ්රී ලංකාව වඩා විශාල ප්රශ්නයකට මුහුණ දිය යුතුය: අපි තවදුරටත් අතීත ගැටුම් හරහා අපව හඳුනා ගනිමුද, නැතහොත් අප සැමට හිමිවිය යුතු අනාගතය ගොඩනැගීම අවසානයේදී ආරම්භ කරමුද?
අද ශ්රී ලංකාව ඉදිරියේ ඇති අභියෝගය තවදුරටත් සන්නද්ධ කැරැල්ලක් නොවේ. එය සමාජමය ඛණ්ඩනය වීමකි.
දශක ගණනාවක ගැටුම් ඉතිරි කළ, කැළැල් තවම පහව ගොස් නැත. ශ්රී ලංකාවේ ප්රචණ්ඩත්වයේ අත්දැකීම ජනවාර්ගික ගැටුමට පමණක් සීමා වී නැත; දේශපාලන ප්රචණ්ඩත්වය, කැරලි, අන්තවාදය සහ සමාජ බෙදීම් ද අපගේ ජාතික විඥානය මත ගැඹුරු සලකුණු තබා ඇත. මෙම තුවාල අපගේ දේශපාලනයට, මහජන සංවාදයට සහ දිනෙන් දින වැඩි වන පරිදි අපගේ දෛනික සබඳතාවලට ඇතුළු වී තිබේ.
අප මුහුණ දෙන බෙදීම්, ජනවාර්ගික හා ආගමික ප්රජාවන් අතර පමණක් නොවේ. ඒවා ප්රජාවන් තුළ, දේශපාලන කණ්ඩායම් අතර, සමාජ පන්ති හරහා සහ පරම්පරා අතර පවා පවතී.
එල්.ටී.ටී.ඊ. ය යනු ලෝකයේ වඩාත්ම අනුකම්පා විරහිත ත්රස්තවාදී සංවිධානයකි. එය මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්රහාර සදහා පුරෝගාමී වූ අතර, බලහත්කාරයෙන් දරුවන් බඳවා ගත් අතර, ප්රචණ්ඩත්වය හරහා විරුද්ධ මත ක්රමානුකූලව යටපත් කළේය. එහි ගොදුරු අතර දේශපාලන නායකයන්, ආරක්ෂක අංශ සාමාජිකයන් සහ සෑම ප්රජාවකම අහිංසක පුරෝගාමීන් අනන්තවත් විය.
සාධාරණත්වය ළඟා කර ගැනීම සඳහා මග පෙන්වූයේ ප්රචණ්ඩත්වය නොව ප්රජාතන්ත්රවාදී දේශපාලනය බව විශ්වාස කළ මධ්යස්ථ දෙමළ හඬවල් විනාශ වීමද එතරම්ම ඛේදනීය විය. දෙමළ ප්රජාව තුළ විකල්ප නායකත්වය ඉවත් කිරීම මගින් එල්.ටී.ටී.ඊ. ය තමන් නියෝජනය කරන බව කී ඛේදවාචකය තවදුරටත් ගැඹුරු කළේය.
එම ඉතිහාසය කිසිවිටෙකත් අමතක කළ යුතු නැත. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය ආදරයෙන් සිහිපත් කිරීමට හෝ එය නීත්යානුකූල විමුක්ති ව්යාපාරයක් ලෙස පෙන්වීමට දරන උත්සාහයන් මඟින්, අසංඛ්යාත දෙමළ පවුල් ඇතුළුව, ගැටුමෙන් පීඩාවට පත් සෑම ප්රජාවකගේම දුක් විඳීම, නොසලකා හැරීමකි.
ඒ සමඟම, ත්රස්තවාදයේ කෘරත්වය පිළිගැනීම යනු දෙමළ ප්රජාව තුළ පැවති නීත්යානුකූල දුක්ගැනවිලි නොසලකා හැරීමක් නොවේ. සමානාත්මතාවය, දේශපාලන නියෝජනය, භාෂාව සහ අවස්ථා පිළිබඳ ප්රශ්න සඳහා පසුකාලීන ආණ්ඩු වලට ලබා දීමට හැකි වූවාට වඩා වැඩි දේශපාලන ධෛර්යයක් සහ ප්රතිසංස්කරණ අවශ්ය විය.
ත්රස්තවාදය එම දුක්ගැනවිලි විසඳුවේ නැත. එය දුක් විඳීම, දීර්ඝ කළේය, ප්රජාතන්ත්රවාදී විකල්ප විනාශ කළේය සහ අර්ථවත් ප්රතිසංහිදියාව දශක ගණනාවකින් ප්රමාද කළේය.
යුද්ධයේ අවසානය වඩාත් ඇතුළත් සහ විශ්වාසදායක ශ්රී ලංකාවක් ගොඩනැගීමට ඓතිහාසික අවස්ථාවක් නිර්මාණය කළේය. කෙසේ වෙතත්, එම කාර්යයෙන් වැඩි කොටසක් තවමත් නිම වී නැත.
අද අප මුහුණ දෙන ලංකාවේ විශාලතම අභියෝගය වන්නේ වෛරය සහ පළිගැනීමේ වැඩෙන සංස්කෘතියයි.
බොහෝ දුක් විඳීම් අත්විඳ ඇති රටක වගවීමේ අවශ්යතාවය තේරුම් ගත හැකිය. ඕනෑම ප්රජාතන්ත්රවාදී රටක යුක්තිය අත්යවශ්ය වේ. බලය අයුතු ලෙස භාවිතා කරන්නන් හෝ නීතිය කඩ කරන්නන් වගකිව යුතු ය.
එහෙත් යුක්තිය සහ පළිගැනීම යනු එකම දෙයක් නොවේ.
යුක්තිය ආයතන ශක්තිමත් කරයි. පළිගැනීම, දේශපාලනය නිමක් නැති ප්රතිප්රහාර චක්රයක් බවට පත් කිරීමෙන් ඒවා දුර්වල කරයි.
මෙම අනතුර ජනවාර්ගික හා ආගමික ප්රශ්නවලින් ඔබ්බට විහිදේ. දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් වැඩි වැඩියෙන් දකින්නේ වෙනස් අදහස් ඇති සෙසු පුරෝගාමීන් ලෙස නොව, පරාජය කළ යුතු සතුරන් ලෙසය. සමාජ මාධ්ය මඟින් කෝපය සහ සැකය තීව්ර කර ඇත. ආර්ථික දුෂ්කරතා කලකිරීම සහ අඟහිඟකම් වැඩි කර තිබේ.
අපට රාජ්ය නායකයන් සහ රාජ්ය නායිකාවන් අවශ්ය වේ.
මෙම වගකීම දේශපාලඥයන්ට පමණක් නොව සිවිල් සමාජයට, ව්යාපාරික නායකයන්ට, අධ්යයනවේදීන්ට සහ ආගමික නායකයන්ටද අයත් වේ. ඊළඟ මැතිවරණයෙන්, ඊළඟ දේශපාලන තරඟයෙන් හෝ පුද්ගලික උන්නතිය සඳහා වන ඊළඟ අවස්ථාවෙන් ඔබ්බට බැලීමට හැකි හඬවල් ශ්රී ලංකාවට අවශ්ය වේ.
අනාගත පරම්පරාවට උරුම වීමට අපට අවශ්ය කුමන ආකාරයේ රටක්ද?
ප්රජාතන්ත්රවාදී රටක, විවාදය සරලවම එක් ආණ්ඩුවක් හොඳද නැද්ද යන්න පිළිබඳව විය නොහැක. ආණ්ඩු පැමිණේ, යයි. ගැඹුරු ප්රශ්නය වන්නේ සමාජයම සහ එහි ජනතාවගේ අපේක්ෂාවන් ය.
අපි කුමන වටිනාකම් බෙදා ගැනීමට කැමැත්තෙමුද? අපට ගොඩනැගීමට අවශ්ය කුමන ආකාරයේ ජාතියක්ද? ජනවාර්ගිකත්වය, ආගම, පන්තිය හෝ දේශපාලන විශ්වාසය කුමක් වුවත් පුරෝගාමීන් එක්සත් කළ හැකි පොදු අරමුණ කුමක්ද?
මෙම ප්රශ්න සඳහා ලැබී ඇත්තේ ඉතා අල්ප අවධානයකි. ජාතික අලුත් කිරීමක් සඳහා වෛරයට සංවිධානාත්මක මූලධර්මයක් බවට පත්විය නොහැකිය.
ආදර්ශයන් නොමැතිව දේශපාලනයට පැවැත්මක්ද නැත. බලය ලබා ගැනීම, අනුග්රහය බෙදා හැරීම සහ විරුද්ධවාදීන් පරාජය කිරීම කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කළ දේශපාලන පද්ධතියකට අවසානයේ පුරෝගාමීන් දිරිගැන්වීමේ හැකියාව අහිමි වේ. ප්රජාතන්ත්රවාදයට තරඟකාරීත්වය අවශ්ය වේ, නමුත් තරඟකාරීත්වයෙන් ඔබ්බට ගිය දැක්මක්ද එයට අවශ්ය වේ.
සමාජයටද වගකීමක් ඇත. බෙදීම් සහ ගැටුම් ත්යාග ලබමින් පුරෝගාමීන්ට වඩා හොඳ දේශපාලනයක් ඉල්ලා සිටිය නොහැකිය. ප්රතිසංහිදියාව යනු ආණ්ඩුවලට පමණක් පැවරී ඇති කාර්යයක් නොවේ. එය අපගේ නිවෙස්, පාසල්, විශ්වවිද්යාල, ආගමික ආයතන, මාධ්ය සහ ප්රජාවන් තුළද පිළිබිඹු විය යුතුය.
ශ්රී ලංකාව තවමත් බොහෝ ආකාරවලින් ආශීර්වාද ලද්දකි. අප සතුව උපායමාර්ගික පිහිටීමක්, පොහොසත් ශිෂ්ටාචාරමය උරුමයක්, කැපී පෙනෙන ස්වභාවික සෞන්දර්යයක් සහ ඔරොත්තු දෙන ජනතාවක් ඇත. එහෙත් ජාතික සාර්ථකත්වයේ අත්යවශ්ය අංගයක් අපගෙන් ගිලිහී ගොස් ඇත: එනම් සමාජ සහයෝගීතාවයයි.
අපගේ වෙනස්කම්වලින් ඔබ්බට යන ශක්තිමත් පොදු අරමුණක් ගොඩනැගීමට අපිරීශ්රම දරමින් සිටිමු.
විශ්වාසයක් නොමැති නම්, හොඳම ආර්ථික ප්රතිපත්තිවලට පවා සීමිත බලපෑමක් ඇත. සමාජ සංයමයක් නොමැති නම්, සංවර්ධනය පවා όλකඩනයට ලක්වේ.
යුද්ධයෙන් පසු ගත වූ වසරවලදී වැඩිම පහරක් වැදී ඇත්තේ බලාපොරොත්තුවට විය හැකිය.
සෑම ප්රජාවක්ම තුළම, බොහෝ තරුණ ශ්රී ලංකා ජාතිකයන් වැඩි වැඩියෙන් විශ්වාස කරන්නේ ඔවුන්ගේ අනාගතය ඇත්තේ වෙනත් තැනක බවයි. ඔවුන් පිටව යන්නේ ආර්ථික අභියෝග නිසා පමණක් නොව, තම රටට එහි බෙදීම් ජයගෙන එහි විභවය සාක්ෂාත් කරගත හැකි බවට බොහෝ දෙනෙකුට විශ්වාසය නැති වී ගොස් ඇති බැවිනි.
කිසිදු ජාතියකට සිය ශුභවාදී අදහස් අපනයනය කරමින් සමෘද්ධිමත් විය නොහැකිය.
යුද්ධය අවසන් වී වසර දහසකට පසු, ශ්රී ලංකාවේ නිම නොකළ මෙහෙයුම තවදුරටත් මිලිටරිමය එකක් නොවේ. එය සදාචාරාත්මක, දේශපාලනික සහ සමාජීය එකකි.
එය සැකය මුල් බැසගත් තැන විශ්වාසය යළි ගොඩනැගීමයි. එය අමනාපය විශ්වාසයකින් ප්රතිස්ථාපනය කිරීමයි.
එය විවිධත්වය දුර්වලතාවයක් ලෙස සැලකීම වෙනුවට ශක්තියක් ලෙස හඳුනා ගන්නා සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමයි.
ජාතීන් අවසානයේදී ගොඩනැගෙන්නේ එකිනෙකා මත ලබා ගන්නා ජයග්රහණ මත නොව, ඔවුන්ගේ ජනතාව තෝරා ගන්නා පොදු වටිනාකම් මතය.
ඉතිහාසය අපව දැනුවත් කළ යුතු නමුත්, එය කිසිවිටෙක අප සිරගත නොකළ යුතුය.
පළිගැනීමට වඩා ප්රතිසංහිදියාවද, බෙදීමට වඩා පොදු අරමුණද, කෝපයට වඩා බලාපොරොත්තුවද තෝරා ගැනීමට ශ්රී ලංකාවට ප්රඥාව ඇත්නම්, අපගේ ජාතික කතාවේ මීළඟ පරිච්ඡේදය මීට පෙර පැවති ඕනෑම එකකට වඩා විශිෂ්ට විය හැකිය.
එය ශ්රී ලංකාවේ නිම නොකළ මෙහෙයුමයි.
